خوابیدن زیر خروارها خاک و سنگ را

از کنارم می گذشتند مردمان

نکردند هیچ یک رو به سوی مردگان

بدیدم میبرندش سوی قبراین مرده را

بی هیچ یاری این کفن پوشیده را

دیدم ناگه که این خفته در تابوت منم

ازترس پرید ، رنگ ز رخ و لرزید تنم

دوستانم اشک می ریختند از برایم بی صدا

اهل خانه از ماتمم سر می دادند عزا

هر چه گفتم من میان شما و زنده ام

ندادند هیچ یک پاسخی به قلب پژمرده ام

میان خاک نهادند تابوت مرا آن سو

اهالی برفتند و گرفتند ز من رو

ناگهان دنیا به چشمانم تار شد

تنهایی به قلبم همچون نار شد

زمین لرزید و همه چیز پاک شد

بدیدم دیوار پشت سرم ز خاک شد

دیدم دو فرشته ناگه بسویم آمدند

از خشم ، فریادها بر سرم می زدند

دو ملک پرسیدند رب تو کیست؟

گو به ما شغل و نام تو چیست ؟

چگونه گذشت برت به دنیا کارها

زیستی با کدام و بی کدام یارها

بگو بر ما امامانت که بودند ؟

گناه را چگونه از تو می زدودند ؟

چنان بودند پرخشم و ترس آن دومَلک

کز ذهنم برفت جواب ها در مُلک وفلک

ناگه هر دو با خشم به جسمم تاختند

قلب من را پر ز وحشت ساختند

گفتند برخیز که هم اکنون بی یار

می بریمت بدین سان بسوی نار

صرف دنیا کردی عمر را دادی هدر

از برای خود آتشها را کردی قدر

دگر آنجا ز نادمان ندامت دیر بود

جسم و جانم بسته در زنجیر بود

چو دیدم آتش را ، وحشت درونم چیره شد

هرچه بود آنجا به چشمانم تار و تیره شد

در دل کردم نظر به سوی مولا

امیدم بود به رب و آل زهرا

صدا کردم عزیز و نایبِ احمد را

فرق بشکافته ی اهل محمد را

بدیدم که ناگه به سویمان نوری شتافت

قلب دو مَلک از ضیاء آن می گداخت

مردی آمد زیباتر از خورشید و ماه

درصدد بود بگشاید به رویم راه و چاه

از جمالش حیران بودم و بی خبر

آمدند به دنبالش زیبا رویان ز وَر

بهشت را با نگاهش تصویر کرد

وجودش را در وجودم تکسیر کرد

با آرامشش برد ز من تاب را

یافتم در او هر ارزش و نایاب را

چشمانش تجلی را برایم می سرود

هر نگاهش سراسر دلم را می ربود

که دومَلک حیران گشتند و گفتند سخن

از برای چه آمده اینجا ابو الحسن ؟

گویا مولا برای شفاعت آمده

سبب شادی اهل ندامت آمده

دو مَلک درودها گفتند بر یار بتول

خم گشتند و گفتند ای نایب رسول

سبب آمدنت به اینجا چیست ؟

این مکان جایگاه اهل جنت نیست !

بگفتا : آمدنم از برای همین است

چو شیعه ام میان غمی حزین است

مولا گفت : رهایش کنید این بنده را

آزاد سازید این بنده شرمنده را

آمدم با خود او را نزد اهلم برم

گر بسوزد ، آتش خورده برجگرم

او میان دنیا به عشق آل احمد زنده بود

در میان مردمان یاری پای بنده بود

درعزای حسینم ازدل و جان می گریست

سبب این همه حب ، جز شفاعت چیست !؟

با آنکه هیچ یک از ما را ندیده بود

درزمان حجتم ، ازدوریمان گریسته بود

او راه ما را اندکی در پیش رفت

لحظه ها با یاد ما ز یاد خویش رفت

او جای من ، یتیم داری کرده است

هر چه بوده برای یتیمانم داده است

ذکر زبانش یا علی بوده و بس

امید آنکه کشته شود به راه آن فریاد رس

نماز شبش را هدیه کرده به اهل قبور

حامی او خواهد بود در قیامت آل نور

مهربانی و گذشت و مدد بوده عبادتش

چگونه علی نکند نزد رب شفاعتش

رب ما او را به کرم خود بخشیده است

زین پس هم جوار ما گردید و بس

او دگر اهل جنت و یار مصطفی ست

این ز اکرام رب و شفاعت مرتضی ست

آری ، هر که با ما باشد از پیش

می دهیم او را جایگاهی نزد خویش

دو مَلک انداختند سر را به زیر

رها گشت تنم زین بند و گیر

پای من هم سوی مولا می دوید

دگرآنجا چشمم جز نور چیزی ندید

 سلام دوستان ممنون از نظراتتون ، اگه شعر من از نظر آهنگ و وزن ایرادی داره به بزرگی خودتون ببخشید چون من نه شاعرم و نه تجربه ی شعر گفتن دارم فقط اون چیزی رو که دیدم با قلم روی کاغذ اوردم .
باز هم از نظراتتون ممنون و از انتقادت هم مچکرم که همیشه این انتقادات هستند که باعث پیشرفت می شن .